Μικης Θεοδωρακης

Διαφημισεις

.

 

ΑΡΘΡΑ - ΑΠΟΨΕΙΣ

1. ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΑΛΚΙΝΟΟΥ ΙΩΑΝΝΙΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

-- We blame you, you know, μου είπε ένας Άγγλος στο Λονδίνο. Εννοούσε πως οι Έλληνες κάνουμε ζημιά στις οικονομίες των άλλων χωρών της Ευρώπης. Με την κυκλοφορία της συλλογής "Local Stranger" στο εξωτερικό, θα πέφτω συχνά πάνω σε τέτοιου είδους ατάκες ξένων δημοσιογράφων.

Τι να απαντήσω; Τι να του πω; Πως οι αποικιοκράτες παππούδες του συμπεριφέρονταν στους Kύπριους δικούς μου σαν να ήταν ζώα, επειδή ήταν βοσκοί και δεν είχαν μπάτλερ; Πως η βασίλισσά του, αυτή η γιαγιά με τα καταπληκτικά καπέλα, όταν ήταν νέα υπέγραφε με το χέρι της θανατικές καταδίκες παιδιών 19 και 20 χρονών που πάλευαν να ελευθερώσουν τον τόπο τους; Να του πω για την εξωτερική πολιτική της χώρας του, που τεχνητά προκάλεσε το μίσος μεταξύ των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων, άνοιξε με το ζόρι την όρεξη στην Τουρκία για την Κύπρο και με τη βοήθεια της αστείρευτης δικής μας λεβεντομαλακίας δημιούργησε το Κυπριακό πρόβλημα, με χιλιάδες νεκρούς, αγνοούμενους και πρόσφυγες;

Να του πω για τον εμφύλιο εδώ στην Ελλάδα και για τον ρόλο που έπαιξε η εξωτερική πολιτική της χώρας του; Για τη σύμπραξη με τους ηττημένους Γερμανοτσολιάδες και κάθε λογής δοσίλογους εναντίων όσων αγωνίστηκαν για την ελευθερία στο βουνό; Για το πώς εκμεταλλεύτηκαν την εγκεφαλική σκλήρυνση και τον επαρχιωτισμό της εδώ κομμουνιστικής ηγεσίας προκειμένου να ξεφορτωθούν μια και καλή το πιο δημιουργικό και αλτρουιστικό κομμάτι της χώρας; Πως από τότε επικράτησαν εδώ οι βολεψάκιδες, οι παρτάκιδες και οι ελληνάρες χωρίς Ελλάδα ; αυτοί που όταν λένε «αγαπώ την πατρίδα μου» εννοούν στην καλύτερη περίπτωση «αγαπώ τον εαυτό μου» ή ακόμα «μισώ όλους τους άλλους» - φέρνοντας τη χώρα σήμερα στην καταστροφή;

Ας μη μιλήσω για τη Γερμανία, μη σας κουράζω με τα αυτονόητα...

"We blame you!" Έλα τώρα Robert, behave yourself να πούμε, μην κάνεις σαν παιδί! Κι εγώ σας κατηγορώ άμα είν' έτσι.

Οι εταιρείες και οι κυβερνήσεις σας ανέθρεψαν και στήριξαν τη διαφθορά μας, προκειμένου να μας πουλήσουν σε διπλή τιμή τα άχρηστα, μισοχαλασμένα όπλα, τα φάρμακα και τις τηλεπικοινωνίες τους. Έστησαν Ολυμπιάδες. Η δική μας κόστισε διπλάσια από του Σίδνευ, το είπε τότε υπουργός μας, υπερήφανος, σε ξένο κανάλι. Κι όταν ρωτήθηκε ο υπουργός στη συνέχεια: «Εννοείτε πως αυτά πληρώνονται με ξένα κεφάλαια;» απάντησε παρεξηγημένος (έχουμε και μια αξιοπρέπεια!), «Όχι! Αποκλειστικά με δικά μας χρήματα. Θα μάθουμε πόσα ακριβώς μετά το πέρας των αγώνων»! Τα πλήρωσε το κράτος, δηλαδή εμείς, δηλαδή τα εγγόνια μας. Κι εμείς φωνάζαμε «Ζήτω» και «Γεια». Και στήναμε ωραίες τελετές έναρξης και λήξης. Γραφείο τελετών!

"We blame you!" Και οι δύο παππούδες μου σκοτώθηκαν στον πόλεμο. Δεν άκουσα ποτέ τους γονείς μου που μεγάλωσαν πάμφτωχοι και ορφανοί, ούτε τις πρόσφυγες, χήρες γιαγιάδες μου να κατηγορούν συνολικά τους Γερμανούς, τους Άγγλους, τους Τούρκους ή τους Βούλγαρους. Είχαν μια σιωπή, μια βαθιά γνώση πως ο άνθρωπος, από όπου και αν κατάγεται, κρύβει μέσα του τον άγγελο μα κρύβει και το θηρίο. Το ταΐζει κρυφά, το κρύβει πίσω από χαμόγελα και ανέξοδες καλοσύνες, το καταπιέζει όταν ενοχλεί την καθημερινότητα και το ελευθερώνει όποτε οι συνθήκες το επιτρέπουν. Εκτός κι αν η καλλιέργεια και η ηθική του υπερισχύσουν. Μα, να ανοίξω φιλοσοφική συζήτηση;

Όχι. Τότε; Ας πάω στα «επουσιώδη». Να πω για τις αηδίες που η δική σας show-business μάς πούλησε δεκαετίες τώρα; Για τόσες ανοησίες της ποπ, της ροκ και των «charts» που μας τάισαν με το ζόρι; Που για κάθε τραγούδι της προκοπής αναγκαστήκαμε να αγαπήσουμε κι ένα σακί σκουπιδοτράγουδα και να συνδέσουμε τις εφηβείες και τις ζωές μας μαζί τους; «Και τι με νοιάζει, θα μου πει, αν εσύ έχαφτες τις αηδίες που σου πουλούσαν οι δισκογραφικές και τα ραδιόφωνα; Ας μην τις άκουγες. Είναι ανάγκη να σας φταίνε πάντα οι άλλοι;»

Καλά, θα πω για τα δικά μας: Έχεις δίκιο Robert, ότι κι αν πεις λίγο είναι. Η πρώτη μας βουλή είχε μέσο όρο 200 βαφτιστήρια ανά βουλευτή. Ήμασταν χαλασμένοι εξ αρχής. Ο εμφύλιος μεταξύ των Ελλήνων κατά την επανάσταση στοίχισε περισσότερους νεκρούς απ' ότι ο αγώνας ενάντια στους Οθωμανούς. Βαφτίσαμε τον Ιταλό Καποδίστρια Έλληνα και μετά τον σκοτώσαμε γιατί δεν είχε τα κουσούρια μας. Όσο αίμα κι αν χύσαμε, όσους Θούριους κι αν ψάλαμε, όσες ηρωικές Εξόδους κι αν επιχειρήσαμε, τελικά εσείς μάς κάνατε κράτος, για να κάνουμε τις δουλειές σας. Το ένα από τα τρία πρώτα κόμματα της νέας μας χώρας, αυτό που ουσιαστικά επικράτησε, λεγόταν «Αγγλικό». Αυτό τα λέει όλα. Ποια ιδεοληψία μάς έκανε να πιστέψουμε πως μπορούμε να σηκώσουμε κεφάλι; Χάσατε ευγενή παιδιά εδώ Robert, το ξέρω. Ποιητές, ουτοπιστές, οξφορδιανούς αρχαιογνώστες, έφηβους φιλέλληνες, Έλληνες εξ αναγνώσεως, Πλατωνιστές όταν κανείς δεν είχε ακούσει για Πλάτωνα στα λημέρια μας για αιώνες. Εμείς ήμασταν αναλφάβητοι Αρβανίτες, Βλάχοι, Τουρκόγυφτοι, Τουρκόφωνοι, Πομάκοι, Σλαβομακεδόνες, Τσάμιδες. Εσείς βυθίσατε στο Ναβαρίνο, εσείς μας δώσατε κράτος, εσείς μας κάνατε Έλληνες. Εμείς απλώς κερδίσαμε το κύπελλο στο ποδόσφαιρο και βγήκαμε να δείρουμε Αλβανούς.

Μπα, όχι, αυτά τα λέμε μεταξύ μας, δεν είναι για ν' ακούγονται παραέξω, μετατρέπονται αυτομάτως σε υπερβολές και σε ψέματα όταν βγαίνουν απ' το σπίτι. Θα του πω άλλα:

Μη νομίζεις πως περνούσαμε ζωή και κότα τόσα χρόνια Robert! Δεν ήταν παράδεισος το να κοιμάσαι σε ράντζο στο διάδρομο, εγχειρισμένος. Ούτε το να είσαι άτομο με αναπηρία και να σου είναι αδύνατον να κινηθείς στις πόλεις μας. Ούτε το να πληρώνεις «περαίωση» στην εφορία, θεωρούμενος απατεώνας εξ ορισμού. Ούτε το να οδηγείς και να πεθαίνεις στους δρόμους μας. Ούτε το να γεννάς με καισαρική για να βγάλει κάνα φράγκο παραπάνω ο μαιευτήρας και να ταΐζει γάλα σκόνη το παιδί σου για να πάρει προμήθεια. Ούτε το να μη βρίσκεις το δίκιο σου στα δικαστήρια. Ούτε το να κυβερνιέσαι από όσους μας κυβέρνησαν. Ούτε το να ζεις στην ασχήμια όπου ο καθένας έχτιζε ότι να 'ναι όπου να 'ναι. Ούτε το να είσαι παιδί χωρίς παιδεία και χωρίς χρόνο, με πέντε ιδιαίτερα τη μέρα, με άγχος και κατάθλιψη. Ούτε γέρος χωρίς ουσιαστική περίθαλψη και σύνταξη, να περιμένεις να πεθάνεις μπροστά στην τηλεόραση. Ούτε και το να είσαι Αιγυπτιώτης, Κύπριος, Μικρασιάτης, Ηπειρώτης, Ίμβριος ή Πόντιος ήταν πάντα ευχάριστο. Γι' αυτό μη λες πως γλεντούσαμε τη ζωή μας τόσα χρόνια με δανεικά. Τα δανεικά τα έδιναν οι διαφθορείς των κυβερνήσεων και των εταιρειών σου και τα έτρωγαν οι διεφθαρμένοι δικοί μας δικοί τους. Και θησαύριζαν οι δυνατοί μέσα απ' τη μιζέρια και τον εξευτελισμό μας και σήμερα θέλουν κι άλλο.

Τώρα, το πώς γίνεται αυτή η πλούσια και αδιάφθορη χώρα σου, ενώ ρούφηξε το αίμα αποικιών τόσα χρόνια, να χρωστά κι αυτή, το γιατί σου κόβονται οι παροχές στην παιδεία, οι κοινωνικές ασφαλίσεις, οι μισθοί και η πρόνοια, το γιατί έχεις χρόνια τώρα άστεγους κάτω απ' τις γέφυρες, πεινασμένους στο δρόμο και αναλφάβητους το 2012, αυτό είναι άλλο, τεράστιο, παγκόσμιο θέμα που καλό θα ήταν να ψάξουμε όλοι μαζί. Δεν πηγάζει από την κατάσταση στην Ελλάδα. Μη μας κατηγορείς λοιπόν για όσα δεν φταίμε.

Αν θέλεις να μας κατηγορήσεις, κατηγόρησέ μας για την έλλειψη οργανωμένης άμυνας απέναντι σε μια επίθεση πρωτοφανή αλλά αναμενόμενη. Κατηγόρησέ μας που βρεθήκαμε ανέτοιμοι, επαρχιώτες αδικτύωτοι, αυτιστικοί, ομφαλοσκόποι, χασομέρηδες, μια πόλη ανοχύρωτη μπροστά στην προαναγγελθείσα επέλαση του τέρατος. Και κατηγόρησε και λίγο τον εαυτό σου, που αντί να συμπονέσει τον δοκιμαζόμενο φτωχόκοσμο της Ελλάδας, γλύφει μισοκοιμισμένος την καραμέλα που του πουλούν οι αγορές, τα περιοδικά των εκδοτών και οι ρατσιστικές αναλύσεις των καναλιών, περιμένοντας τη σειρά του. Σου λένε κάθε μέρα για την ελληνική τεμπελιά, για την ελληνική διαφθορά, για την ελληνική ψευτιά. Την αλήθεια που δεν σου λένε θα σου την πούμε εμείς: Ετοιμάσου να χάσεις όσα νομίζεις πως έχεις. Γιατί θα τα χάσεις όλα!

Και μην πεις "αυτά δεν γίνονται!" Κι εμείς τέτοια λέγαμε. Και σήμερα βρεθήκαμε χωρίς γη κάτω απ' τα πόδια μας. Αύριο θα έρθει η σειρά σου. Όταν λοιπόν θα σου στερούν τη σύνταξή σου, τα χρήματα που κέρδισες με ιδρώτα και με απουσία από τα παιδιά σου και τους έδωσες να σου φυλάξουν, όταν δεν θα 'χεις γιατρό να γιατρευτείς, σπίτι να κοιμηθείς, πρόνοια να προνοήσει, φαΐ να φας, τραγούδι να τραγουδήσεις, τότε να μας κατηγορήσεις διπλά. Γιατί εμείς ανοίξαμε την Κερκόπορτα.

Η ευθύνη μας δεν είναι μόνο πως δημιουργήσαμε χρέος, πως κλέψαμε τον τόπο μας, πως χτίσαμε αυθαίρετα, πως πληρωθήκαμε μαύρα, πως πήραμε και δώσαμε φακελάκια, πως ψηφίσαμε ζώα, πως λαδώσαμε, πως παντρευτήκαμε σε πισίνες με πυροτεχνήματα και λιμουζίνες ενώ χρωστούσαμε, πως κάψαμε πεντοχίλιαρα στα σκυλάδικα, πως θελήσαμε το βουλευτή και τον καλλιτέχνη να εκπροσωπούν τη φτηνότερη και πιο αντιαισθητική πλευρά μας. Εννοείται πως φταίμε για όλα αυτά και άλλα. Όμως η πραγματικά μεγάλη ενοχή μας απέναντί σου είναι πως κάναμε την αρχή για να ρουφήξουν σε λίγο και το δικό σου αίμα.

Η υποχρέωση μας σήμερα είναι να παλέψουμε για τα παιδιά σου. Και η δική σου υποχρέωση είναι να παλέψεις για τα δικά μας. Μόνο έτσι γίνεται.

Τα υπόλοιπα είναι ανοησίες.

Ακούς εκεί we blame you! Ηλίθιε!

Aλκίνοος Ιωαννίδης

 

 

2. ΜΗΠΩΣ ΖΟΥΜΕ Σ' ΑΛΛΗ ΧΩΡΑ; - της Ιωάννας Κολοβού

Μήπως ζούμε σ' άλλη χώρα, και δεν το γνωρίζουμε; έλεγε παλιά ένα τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη με τη φωνή της αξέχαστης Μαρίας Δημητριάδη, σε κάποιες άλλες ζοφερές εποχές. Όπως κι αν το δεις βέβαια, η σημερινή κατάσταση είναι η πλέον ζοφερή που διάγει η πατρίδα μας από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους. Γι΄ αυτό και το τραγούδι αυτό φαντάζει πιο επίκαιρο ακόμα κι από την εποχή που γράφτηκε.

«Θεέ μου τι έγινε πάλι στην Ελλάδα;» έλεγε ένας στίχος του ποιητή στο εξωτερικό, επί δικτατορίας. Να σας πω τι έγινε. Βγήκαν για μια ακόμα φορά οι λευκές περιστερές και προσπαθούν να μας πείσουν για τα αδύνατα. Ο νέος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, αυτός που μου μιλάει «ισότιμα» λόγω «τεραστίου πολιτικού αναστήματος» στους ευρωπαίους εταίρους μας, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο γνωστός συντάκτης του νόμου περί ευθύνης υπουργών για να θυμηθούμε ένα από τα έργα του, βγήκε και ομιλεί για επανίδρυση του κράτους. Βγήκε και είπε ότι βαδίζουμε «από την Δημοκρατία της πλειοψηφίας, στη Δημοκρατία της συναίνεσης»με φωνή ρήτορα μπαλκονιών (αχ Ανδρέα, τι κακέκτυπα εξέθρεψες) και ένα ρίγος διατρέχει τη ραχοκοκαλιά μας.

«Θεέ μου τί γίνεται πάλι στην Ελλάδα;» Ο Αντώνης Σαμαράς στην blockbuster σειρά Ζάππειο 1, 2, 3 κ.λ.π. περιγράφει ένα κυβερνητικό πρόγραμμα λες και βρίσκεται στην Ελβετία σε εποχή παχέων αγελάδων. Ποιον ακριβώς κοροϊδεύει, ξέρει;

Η Αριστερά από την άλλη,που θα μπορούσε να ήταν μια κάποια ελπίδα, ζει το δικό της αέναο δράμα. Με την οικτρή απογοήτευση που μας προσφέρει η ΔΗΜ.ΑΡ. που φλερτάρει με ΠΑΣΟΚ (αχ κύριε Κουβέλη και η Ρεπούση στο ψηφοδέλτιο;), με το ΚΚΕ περιχαρακωμένο μονίμως στον αυτισμό του και το ΣΥΡΙΖΑ να βγαίνει με το εκτός τόπου και χρόνου σύνθημα «Ψήφο εξουσίας στην Αριστερά», πέφτοντας από το ένα λάθος στο άλλο. Ο Πάνος Καμένος ζει τη δική του ψευδαίσθηση βλέποντας το ποσοστό του να ανεβαίνει από τα περισσεύματα των άλλων. «Θεέ μου τι γίνεται και πάλι στην Ελλάδα;»

Φυσικά όλοι αυτοί που ζητούν τη ψήφο μας -αυτό το μικρό χαρτάκι, το ελάχιστο δείγμα του ότι υπάρχουμε ακόμα- γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν καταπίνουμε εύκολα πια «τα ψεύτικά τα λόγια τα μεγάλα», που αφειδώς σκορπούν ξεδιάντροπα. Και ανακάλυψαν τον μπαμπούλα. Και τον έβαλαν να δουλέψει για λογαριασμό τους. Η Χρυσή Αυγή κάνει χρυσές δουλειές αυτό τον καιρό. Άρθρα επί άρθρων τη διαφημίζουν,(τι τρομερό, γράφουν, εκκολάπτεται το αυγό του φιδιού(sic) και η τηλεόραση νυχθημερόν εργάζεται και διαρρηγνύει τα ιμάτιά της για την άνοδο των ναζί που ενδέχεται και να μπουν στη Βουλή!

Στη Βουλή που δεν έχει ανάγκη τη Χρυσή Αυγή, αλίμονο, έχει ήδη αλωθεί εδώ και δύο χρόνια από ένα φασισμό του χειρίστου είδους, τον μεταμφιεσμένο φασισμό, και που έχει μετατραπεί σε καγκελαρία του θηλυκού Χίτλερ. Μας επισείουν τα δέκα είκοσι καλόπαιδα της Χρυσής Αυγής μπροστά, για να μας τρομοκρατήσουν και να κρυφτούμε πάλι στη αγκαλιά τους. Για να μας αποπροσανατολίσουν, να μη δούμε το δικό τους έλλειμμα, τη δική τους Νέα Τάξη πραγμάτων. Είναι σίγουρο πως αν τα πράγματα ήταν αλλιώς, αν υπήρχε μια υγιής δημοκρατική πλειοψηφία, ακόμα κι αν η Χρυσή Αυγή έμπαινε στη Βουλή γρήγορα θα βρισκόταν απομονωμένη και στο περιθώριο. Ας μην μας επισείουν λοιπόν το τέρας της Χρυσής Αυγής ως κίνδυνο. Ο κίνδυνος είναι αυτοί οι ίδιοι.


3. ΑΠΟ ΤΑ ΤΡΙΑΚΟΝΤΑ ΑΡΓΥΡΙΑ ΤΗΣ "ΗΘΙΚΗΣ" ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ, ΣΤΗΝ ΑΝΗΘΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΈΘΝΟΥΣ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΤΡΟΙΚΑ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ - του Γιώργου Δεκάριστου

Πριν την μεταπολίτευση το πιστόλι ήταν στους κροτάφους της Δημοκρατίας, αργότερα με την μεταπολίτευση και το "Ανήκουμε εις την Δύση" και την "Αλλαγή" των πατριδοκάπηλων το πιστόλι το πήραν οι Σοσιαλι(η)στές και οι Καπιταλι(η)στές και το έδωσαν όπως μάθαμε και ακούσαμε πολλά χρόνια αργότερα στους χρηματιστές, γιάπηδες, golden boys, Νταβατζηδες-Εργολάβους του έθνους και τους Νονούς της νύχτας για να μας πωλούν προστασία. Για τον λόγο αυτό οι ίδιοι, στις εκλογές από το millennium έτος 2000 μέχρι το 2007 που έκαψαν την Ελλάδα (κυριολεκτικά!), συνθηματολογώντας, μας μιλούσαν για "Καλύτερη και Ισχυρή Ελλάδα" και "Επανίδρυση του Κράτους" να "Πάμε Μαζί" με "Σεμνότητα κα Ταπεινότητα" κ.α.

Τα τελευταία χρόνια το πιστόλι άρχισε να περιστρέφεται εδώ και εκεί από νταβατζήδες,, κουμπάρους, εκβιαστές, τοκογλύφους, πράκτορες, πολιτικούς δοσίλογους της νέας γενιάς, απλούς διαρρήκτες, και Μέσα Καταστολής της Δημόσιας Τάξης Προστασίας του Πολίτη, μέχρι που κατέληξε να γίνει διάσημο, και να είναι πάνω στο τραπέζι των Κρισιμότερων Διαπραγματεύσεων-Αποφάσεων του Έθνους, με σκοπό να εκβιάσουμε τους εταίρους μας στην ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ. Γιατί "Λεφτά Υπήρχαν" αλλά δεν ήταν βεβαιωθέντα για να εισπραχθούν και γιατί έθιγαν συμφέροντα ημετέρων και αυλικών της διαχρονικής εξουσίας του δικομματισμού και των καταλληλότερων Πρωθυπουργών που "ανέπτυξαν" την Ελλάδα!

Ολοκληρώνοντας την παραπάνω, χρήσιμη -θεωρώ- εξιστόρηση των γεγονότων, το περιβόητο διάσημο πια πιστόλι και αφού είχε περιπλανηθεί σε πολλά χέρια μη συγκροτημένων και συγκροτημένων πνευματικών Ελλήνων, το πήραν κάποιοι από εμάς ταπεινοί, εθνικά υπερήφανοι, αξιοπρεπείς Έλληνες και το στρέψαμε απονενοημένα μέσα στην απελπισία, την οικογενειακή και κοινωνική εξαθλίωση μας, στον εαυτό μας για την εθνική ευθύνη που νιώθαμε, γιατί μέσα από το εκλογικό μας δικαίωμα, εμπιστευτήκαμε αναξιόπιστους, ανίκανους, πατριδοκάπηλους ανθρώπους, Δούρειους Ίππους σε ξένα συμφέροντα με ιδιοτέλεια, να εκπροσωπήσουν και να προασπίσουν τις ζωές μας, το ευ ζην των παιδιών μας και το έθνος μας που έχει ιστορικά και διαχρονικά ματώσει για να αποκτήσει την ελευθερία και την ανεξαρτησία του.

Για Τριάκοντα Αργύρια (πακέτα Santer, Delor κ.α ) της "Ηθικής" Μεταπολίτευσης οι Πατέρες του Έθνους μας -που εμείς επιλέγουμε!- ξεπούλησαν στοχευμένα και σταδιακά τον φυσικό πλούτο της χώρας, την ζώσα και ακμάζουσα -τότε- εγχώρια παράγωγη πρωτογενών αγαθών στον βωμό της ένταξης μας στην τότε Ε.Ο.Κ και της εισαγόμενης παραγωγής που στήθηκε -όπως αποδεικνύεται!- για τα συμφέροντα της Βόρειας Ευρώπης και στην τελική, της Γερμανίας, του ευρωπαϊκού δανειστή που στα ερείπια των πολέμων που δημιούργησε έστησε το μαγαζάκι του..

Οι Πατέρες του Έθνους μας ήταν αυτοί που έδωσαν το δικαίωμα στον ευρωπαϊκό δανειστή από τον πόλεμο και μετά να αντιληφθεί ότι η πολιτική διαφθορά και το ρουσφέτι βασίλευε στην χώρα, από τους ανάλαφρα αφελείς ψηφοφόρους που εξαργύρωναν την ψήφο τους, με το να διορισθούν στο δημόσιο χωρίς να υπάρχει σε πολλές περιπτώσεις λόγος ύπαρξης μιας συστημικής φαυλότητας υπηρεσιών χωρίς αποτέλεσμα, μέχρι τους πολιτικούς υπηρέτες των συνεχών σκανδάλων, της διαφθοράς και της προμήθειας-μίζας στις διεθνείς συναλλαγές στον βωμό της προάσπισης των "εθνικών συμφερόντων" και στο ότι είναι νόμιμο είναι και ηθικό! Με διαδοχικές εκλογές που στην πλειοψηφία τους ήταν πρόωρες, αφού μόνο τρεις κυβερνήσεις στην πορεία αυτών των χρόνων της Μεταπολίτευσης εξάντλησαν κανονικά την τετραετία τους. Και σχεδόν πάντα στην δίνη σκανδάλων και στην περιβόητη διαχρονική κάθαρση για την αγάπη τους προς στην πατρίδα!

Και εμείς ήμασταν "ευτυχισμένοι" γιατί είχαμε σοσιαλισμό και "υψηλό βιοτικό επίπεδο ζωής". Χωρίς να έχουν αντιληφτεί οι γονείς που είχαν εκμαυλιστεί, υιοθετώντας πολιτικές πελατειακές πρακτικές, ότι δηλαδή με το να διορίζουν τα παιδιά τους στο δημόσιο ή να παρακάμπτουν την κείμενη νομοθεσία -πριν ακόμα γίνει κομμένη και ραμμένη με τα εν γένει προσωπικά ή κομματικά συμφέροντα- δεν εξασφάλιζαν το μέλλον των παιδιών τους αλλά αντίθετα τα οδηγούσαν στο εθνικό σφαγείο της βιολογικής τους επιβίωσης και την καταστροφή των ονείρων τους.

Κάπως έτσι λοιπόν, στήθηκε σταδιακά ο Σοσιαλιστικός Καπιταλισμός ή ο Καπιταλιστικός Σοσιαλισμός ο οποίος δεν ένιωθε τύψεις και δεν ήταν μεταμεληθείς, έστω και την υστάτη στιγμή να επιστρέψει τα τριάκοντα αργύρια ως σύγχρονος Ιούδας (ο οποίος για την εποχή του είχε και φιλότιμο!) στην τότε Ε.Ο.Κ Αλλά τα πολλαπλασίασε με συνεχή ασύδοτο ευρωπαϊκό δανεισμό πλέον (χρόνια αργότερα 2010, με αλαζονική έπαρση ηλιθιότητας, ότι πήραμε παγκοσμίως το μεγαλύτερο δάνειο) ο οποίος κακοδιαχειρίζονταν από τους πολιτικούς διαχειριστές της δημόσιας ζωής στην θεωρία της παραοικονομίας που στηρίζει την οικονομία και στο δόγμα της παγκοσμιοποίησης των αγορών και την αυτορύθμιση αυτών.

Αυτό είχε υποστήριξει σε έκθεσή της η Deutsche Bank στο παρελθόν ότι δηλαδή, παραοικονομία βοήθησε την Ελλάδα να μην βουλιάξει στην ύφεση, τονίζοντας ότι η μαύρη οικονομία μπορεί να προστατεύσει τις ευρωπαϊκές οικονομίες με την προϋπόθεση, ωστόσο, ότι η παράνομη δραστηριότητα είναι αρκετά εκτεταμένη, όπως στην περίπτωση της Ελλάδας. Η μελέτη κατέληγε στο συμπέρασμα, ότι οι χώρες με παράνομη οικοδομική δραστηριότητα, συναλλαγές που γίνονται χωρίς αποδείξεις, φοροδιαφυγή και παράνομες δραστηριότητας (όπως η διακίνηση ναρκωτικών) , πλήττονται λιγότερο από τις οικονομικές κρίσεις που έχουν σημειωθεί από το 1930 έως σήμερα. Η Deutsche Bank θεωρούσε, την ελληνική οικονομία χαρακτηριστικό παράδειγμα, κυρίως γιατί η παραοικονομία της είναι αρκετά μεγάλη για να προστατεύσει τη χώρα από τη διεθνή ύφεση. Κάπως έτσι, το παρελθόν καθόρισε το παρόν και σχεδιάστηκε-μελετήθηκε το μέλλον που δυστυχώς βιώνουμε σήμερα! Φυσικά δεν σχεδιάσθηκε από εμάς αφού εμείς ήμασταν αποχαυνωμένοι στο μεθύσι των Ολυμπιακών Αγώνων και του EURO 2004 πρωταθλητές της παρακμής μας...

Η εύνοια στην αναδιανομή του δανεικού illustration πλούτου προς στα Κέντρα Εξουσίας που ασκούσαν επιρροή στα πρόβατα -εκλογικό σώμα- τα οποία γοητευόντουσαν από την μαγεία της εικόνας, της έντασης, της πώρωσης (ηθική εθνική αναισθησία) -βλ. περιοδικά, εφημερίδες, τηλεόραση, παρακμιακά σηριαλς, στημένα, ντοπαρισμένα αθλητικά γεγονότα, events ψυχαγωγίας και πνευματικής αναισθησίας, τηλεπαιχνίδια, διαφημίσεις υποτίμησης της μέσης ανθρώπινης νοημοσύνης, σοφομωρα πρότυπα ζωής άνευ ορθολογικού κοινωνικού σκοπού και νουνέχειας κ.α- και όχι της ουσίας.

Με τα παραπάνω που συνοπτικά ανέπτυξα καταλήξαμε, στην ανήθικη παράδοση στου έθνους μας από τους ανθρώπους που ψηφίσαμε, στην Τρόικα των Μνημονίων και των Μεσοπρόθεσμων PSI κλπ. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η κρίση δεν είναι πολυμετοχική. Δηλαδή, τεράστιο μερίδιο ευθύνης έχουμε και εμείς, η ατομική ευθύνη μετουσιώνεται σε κοινωνική ευθύνη, πρωτίστως από την λογική που ασκούσαμε το εκλογικό μας δικαίωμα μέχρι την νομιμοποίηση στην καθημερινότητα μη νόμιμων τρόπων ζωής μας, που άμεσα ή έμμεσα, μας δίδαξαν, έμαθαν και μας οδηγούσαν οι πολιτειακοί φορείς που εμείς είχαμε εκλέξει!

Συγκεκριμένα τι εννοώ, τα κάλπικα, εικονικά επιδόματα (σε ανοιχτομάτηδες τυφλούς, σε δρομείς αναπήρους, σε ανύπαντρους πολυτέκνους, σε χήρες, ζωντοχήρες, ορφανά αναπήρων, σε αναστημένους Λαζάρους, σε εμμηνοληκτες εγκυμονούσες, αιωνόβιους ανάπηρους πολέμου κ.α), τα δομημένα ομόλογα, τις εισηγμένες μετοχές φούσκες εταιρειών φαντάσματα, την κακοδιαχείριση των ασφαλιστικών και επικουρικών ταμείων, τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, τις πάσης φύσεως νοθείες από τα καύσιμα μέχρι στα είδη πρώτης ανάγκης, τους γιαλατζι ala cart αχυρένιους επιχειρηματίες, τους τραπεζίτες της γειτονιάς που μοίραζαν δάνεια, τους χρηματιστές της φούσκας με τις Ε.Λ.Δ.Ε, τους ιατρούς με τα φακελάκια, βαποράκια εμπορίας της δημόσιας υγείας, ανθρωπίνων οργάνων και ανθρώπινης ελπίδας για ζωή, τις φαρμακευτικές εταιρείες που οικονομικά ασελγούσαν σε μακροχρόνιους ασθενείς με εκφυλιστικές παθήσεις, τους μεσάζοντες νταβατζηδες επιχειρηματίες που το έπαιζαν έμποροι, τους εργολάβους κατασκευαστές που έκαναν χαμηλού κόστους και ποιότητας δημόσια έργα και καταχράστηκαν τα κοινοτικά κονδύλια, τους συνδικαλιστές συντεχνιών που εκμεταλλευόντουσαν τα εργασιακά κεκτημένα ετών και το μονοπώλιο τους, που μετέπειτα πολιτευτήκαν για να προασπίσουν τις λαμογιές τους, τους κληρικούς που έκαναν κατάχρηση του θρησκευτικού αισθήματος, τους δικαστές που ουδέποτε εφήρμοσαν τον νόμο αδέκαστα και σύμφωνα με τα δέοντα, τους υπηρέτες της δημόσιας παιδείας που δεν σκεφτήκαν το αύριο των παιδιών μας, τους παραγοντίσκους των αθλητισμού και ιδιαίτερα του ποδοσφαίρου και basket που έκανα συνεχή jack pot σε στοίχημα, joker και Ξυστό για να ξεπλένουν το "επιχειρηματικό" τους χρήμα ελέω των φιλάθλων-οπαδών που είχαν τυφλή πίστη στην εκάστοτε ομάδα, τους δημοσιογράφους που ελέω της πολυφωνίας και τον καταιγισμό αμφιβόλου ποιότητας και αξιοπιστίας εγκυρότητας των πηγών πληροφόρησης των ειδήσεων, ασκούσαν δημοσιογραφία με μεροληψία κάνοντας προπαγάνδα άμεσα ή έμμεσα κατά του δημοσίου εθνικού συμφέροντος, τους εκβιαστές τοκογλύφους που κατείχαν θεσμικές θέσεις και ασκούσαν μη νόμιμη εξουσία και συντηρούσαν τους παράνομους, τους Armani-χαρμάνι αγρότες και αγροτοσυνδικαλιστές που καπηλεύτηκαν την αγνότητα των τίμιων αγροτών της υπαίθρου και πολλοί άλλοι που ακόμα δεν αποκαλύφθηκαν ή μετανάστευσαν προγραμματισμένα σε άλλες πολιτείες ή ταμπουρώθηκαν πίσω από τους κοινωνικά αγανακτισμένους και αδικημένους.... για να προλάβουν τις κοινωνικές μεταβατικές εξελίξεις.

Εν κατακλείδι σήμερα, κάποιοι πολιτικοί μεταπολιτευτές, έχουν αποσυρθεί-λουφάξει, ή έχουν προφυλακισθεί (μέχρι στιγμής!) σε V.I.P. κελιά ή διαιρεθήκαν σε κόμματα και αποκόμματα με την λογική ότι θα ξεχασθεί το παρελθόν τους ή προσπαθούν να μας "υιοθετήσουν" την άποψη ότι θα κυβερνήσουν την χώρα με επιμερισμό της κυβερνητικής ευθύνης διαφορετικά, με ανατροπή και αυτοδύναμα πριν ολοκληρωθεί η προεκλογική περίοδος ίσως διότι δεν πιστεύουν και οι ίδιοι ότι μπορούν να κυβερνήσουν.ανεξάρτητα απο την Τροϊκανή Επιτήρηση.

Η διαίρεση των κομμάτων σε αποκόμματα θυμίζει:
• Τις ναυτιλιακές εταιρείες που μετά από κάποιο ναυάγιο αλλάζουν την επωνυμία τους, για να διατηρήσουν την πελατεία τους. Όμως, τα θύματα ή οι συγγενείς αυτών δεν λησμονούν, άρα, πως θα ξαναταξιδέψουν με την ίδια ναυτιλιακή εταιρεία, από την στιγμή που είχαν βιώσει την τραγική εμπειρία της ζωής τους, κύριοι παρωχημένοι πολιτευτές πολιτικάντηδες;
• Το επιχειρησιακό μάρκετινγκ θεωρεί επίσης ότι, μια αρνητική άποψη "καίει" το διαθέσιμο προϊόν με όσες θετικές απόψεις και αν προϋπήρχαν. Εμείς έχουμε θετικές απόψεις για το πολιτικό προϊόν της μεταπολίτευσης;

Μιας μεταπολίτευσης, που από τα μπαλκόνια των προεκλογικών λόγων της, κατέβηκε στις πλατείες στην συνέχεια εσωκλείστηκε σε στάδια και σήμερα σε γυμναστήρια, ξενοδοχειακά συνεδριακά κέντρα και αποθήκες με συνοδεία εποίκων παρατρεχάμενων οικογενειακών ψηφοφόρων παλαμακιστών για να ακούσουν λογύδρια για τα Δελτία Ειδήσεων των 8. Μιας μεταπολίτευσης, που μας ζητά στην δύση της, να ξαναρχίσουμε από την αρχή, για μια Ελλάδα που την έκανα αδύναμη και να την κάνουμε πάλι! Αυτοδύναμη; Αυτοί οι οποίοι αναθεώρησαν το Σύνταγμα για να εξουσιάζουν τα πρόβατα-εκλογικό σώμα και να παραγράφουν -νομίμως!- τα αδικήματα τους, εις βάρος του κοινωνικού συνόλου, αποφεύγοντας κάθε κοινωνική ευθύνη και απονομή δικαιοσύνης, για την παράνομη συσσώρευση άμεσου ή έμμεσου δημοσίου πλούτου. Μιας μεταπολίτευσης, που σύστηνε ανακριτικές εξεταστικές -αναξιόπιστες- επιτροπές για εξέταση αυταπόδεικτων σκανδάλων με διαφορετικά κομματικά πορίσματα Μιας μεταπολίτευσης, που συνειδητά, δυνητικά φοροδιαφεύγει, είχε και έχει τα χρήματα της στο εξωτερικό είτε σε καταθέσεις είτε σε υπεράκτιες εταιρείες.

Τέλος, μιας μεταπολίτευσης που εθελοτυφλούσε για το βιώσιμο αύριο των παιδιών του έθνους που υπηρετούσε, που καπηλεύτηκε την εμπιστοσύνη του λαού, που συνεχώς του μιλούσε για ισχυρή Ελλάδα και Ισχυρή Οικονομία και τον παραμύθιασε, τον αποχαύνωσε με τον illustration τρόπο ζωής που τον "τάιζε" με εφήμερες ανορθολογικές νομοθετικές αποφάσεις και κακοδιαχείρισης του δημοσίου χρήματος. Μιας μεταπολίτευσης που δολοφόνησε, ότι οράματα είχαμε στην νιότη μας και τώρα αυτοπαρουσιάζεται ως φερόμενη δολοφόνος για να την κρίνουμε πάλι λανθασμένα! Μέσα από τις εκλογές, που με συνεχή επίπονη λαϊκή προσπάθεια τελικά, ήρθαν τον τελευταίο χρόνο;

Κύριοι των κομμάτων και αποκομμάτων της μεταπολίτευσης:
• Γιατί να παραγράψουμε εμείς οι ψηφοφόροι όλα τα ανομήματα σας ζητώντας μας, νέα μεταπολίτευση για να κάνετε τα ίδια;
• Γιατί να πιστέψουμε αυτά που δεν πιστεύετε και λέτε ούτε οι ίδιοι και εκπλήσσεστε που τα πιστεύαμε μέχρι πρότινος εμείς;
• Γιατί έχετε απαξιώσει τον πολιτικό βίο της χώρας, με φθαρμένα συνθήματα φθείροντας τις λέξεις σε ένα λεξιλόγιο, μια πλούσιας ελληνικής γλώσσας;
• Γιατί να εμπιστευτούμε για άλλη μια φορά τους ίδιους ανευθυνοϋπευθυνους πολιτικούς των κομμάτων του δικομματισμού και των αποκομμάτων τους, που δημιούργησαν ένα εφήμερο σύστημα αξίων απαξίωσης της μεταπολίτευσης, χωρίς πολιτικό ανάστημα και θάρρος σε μια Ευρώπη, που κατακερματίζεται σταδιακά το δημιούργημα της, το ευρώ της δήθεν ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και κοινοκτημοσύνης; Που ποτέ, δεν είχε ενιαία Ευρωπαϊκή Δημοσιονομική και Φορολογική πολιτική με τεράστιες κοινωνικές ανισότητες στο βιοτικό κόστος του επίπεδο ζωής των Κρατών-Μελών της.

Οι συνθήκες που βιώνουμε επιτάσσουν και απαιτούν να πάμε να ψηφίσουμε με σύνεση, φρόνηση και με την σκέψη για το αύριο των παιδιών, αλλά και των παιδιών των παιδιών μας χωρίς θυμό και οργή, γιατί:
• αν είχαμε καταγγείλει, τα κακώς κείμενα
• αν δεν σιωπούσαμε ή συμμετείχαμε έμμεσα ή άμεσα στην συνεχή εθνική απαξία και αλλοτρίωση των θεσμών
• αν δεν απαξιούσαμε τον Λόγο μας και την ψήφο μας
• αν δεν ανεχόμασταν τις αμετροέπειες
• αν δεν κάναμε τα στραβά μάτια σε άστοχες αποκλίνουσες συμπεριφορές
• αν δεν φοβόμασταν ή δεν ντρεπόμασταν ή ασυνείδητα δεν ταυτιζόμασταν με ήθη και αξίες αντικοινωνικές και αντεθνικές
• αν, αν, αν...
ίσως το κακό να ήταν ανύπαρκτο ή στην χειρότερη περίπτωση Μη υπολογίσιμο!!! Ιδιαίτερα για την νέα γενιά και για τις επόμενες γενιές γιατί αυτή είναι η ζώσα Αειφόρο Ανάπτυξη του Έθνους, για να επιβιώσει και να προχωρήσει την ιστορία και πολιτισμός του.

Καλή Πρωτομαγιά.

Με εκτίμηση,

Γιώργος Ε. Δεκάριστος
Οικονομολόγος-Λογιστής

 

 

 

4. ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ ΜΑΣ - από Σταύρο Ξαρχάκο και Γιώργο Κοντογιώργη

Αισθανόμαστε ότι έχουμε χρέος ως πολίτες αυτής της χώρας, να απευθυνθούμε στους συμπολίτες μας, να τους διατυπώσουμε τη γνώμη μας και να τους καλέσουμε να συνειδητοποιήσουν ότι το ελληνικό πρόβλημα έχει ως πρωτογενή αιτία το ιδιοτελές όσο και δυναστικό κράτος, που εγκατέστησε το κομματικό σύστημα στη χώρα από τη δεκαετία του 1980. Ότι δηλαδή η έξοδος από την κρίση προϋποθέτει την άρση των πυλώνων που οδήγησαν στην καταστροφή: Οι οποίοι είναι: η κομματική ιδιοποίηση του πολιτικού συστήματος, το δυναστικό και εκφαυλισμένο κράτος και η νομοθεσία που θεσμοθετεί τη διαπλοκή και τη διαφθορά. Να αντιληφθούν, επομένως, ότι η λύση δεν βρίσκεται στην εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία, αφού η πολιτική τάξη εξάντλησε τα όριά της: ούτε θέλει ούτε μπορεί να αλλάξει και μάλιστα να υπερβεί τον εαυτό της.

Δύο χρόνια από τη στιγμή που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έριξε τη χώρα στο λάκκο των λεόντων, η πολιτική τάξη δεν έπραξε το παραμικρό όχι μόνο για να άρει τα αίτια της κρίσης, που στο σύνολό της δημιούργησε, αλλά και για να δείξει την παραμικρή διάθεση μεταμέλειας και αλλαγής πορείας. Διαγκωνίζεται πάνω στα συντρίμμια της χώρας για να υφαρπάσει τη λαϊκή νομιμοποίηση με ψευδή διλήμματα του τύπου "μνημόνιο ή χρεωκοπία", "ευρώ ή δραχμή", "σταθερότητα ή ακυβερνησία", ενώ είναι απολύτως βέβαιο ότι η χώρα δεν θα αποφύγει ούτε τη χρεωκοπία ούτε ίσως την επάνοδο στη δραχμή, εάν δεν αρθούν τα αίτια της κρίσης.

Η Ελλάδα της δημιουργίας και του πολιτισμού είναι όμηρος των ολιγαρχικών συμμοριών που ύφανε η πολιτική τάξη στο σύνολο του κράτους, οι οποίες τη λυμαίνονται και τη σπιλώνουν. Συνένοχες στον κατήφορο αυτό, είναι τόσο οι "μνημονιακές" δυνάμεις, που έριξαν τη χώρα βορά στη διεθνή των αγορών, όσο και οι "αντι-μνημονιακές" δυνάμεις, το σύνολο σχεδόν της πολιτικής τάξης.

Η ελληνική κοινωνία παρίσταται μάρτυρας μιας άγονης αντιπαράθεσης των πολιτικών δυνάμεων, που επικεντρώνεται στο σύμπτωμα -στα υπέρ ή κατά του μνημονίου-, προκειμένου να αντιπαρέλθουν το πραγματικό πρόβλημα, δηλαδή την άρνησή τους να εναρμονισθούν με το συμφέρον της κοινωνίας και της χώρας.

Υπεραμύνονται με πάθος τα προκλητικά τους προνόμια, τις ευφάνταστες ασυλίες τους, το "δικαίωμά" τους να μην υπάγονται στη δικαιοσύνη, να διαπλέκονται με σκοπό τη διαφθορά, να μην αγγίζουν τη δημόσια διοίκηση και τη δικαιοσύνη για να την χρησιμοποιούν προς όφελος των ιδίων και της "πολιτικής τους πελατείας", με την κάλυψη του ίδιου του Συντάγματος. Η κοινωνία των πολιτών έχει αναδειχθεί στον πρωταρχικό και μείζονα εχθρό του συνόλου της πολιτικής τάξης.

Έχοντας επίγνωση της εμμονής αυτής της πολιτικής τάξης να μην αγγίξει, μέχρι σήμερα, το απεχθές της σύστημα, η ελληνική κοινωνία δεν έχει άλλη επιλογή παρά να αναζητήσει τρόπους ώστε πολιτικοί και κράτος να αισθάνονται καθημερινά την ανάσα της. Να πιστέψει ότι η αλλαγή του μίγματος της ακολουθούμενης πολιτικής, θα διέλθει, σε πρώτη φάση, μόνο από τον εξαναγκασμό της πολιτικής τάξης να εναρμονισθεί με το κοινό συμφέρον, δηλαδή με την κατάλυση του λεηλατικού της καθεστώτος. Και στη συνέχεια, με την ανάκτηση μέρους, τουλάχιστον, της πολιτικής της κυριαρχίας, με την θεσμική συνεκτίμηση της βούλησής της στο πολιτικό σύστημα, με την καθιέρωση του "ελέγχειν" και του "ευθύνειν" του πολιτικού προσωπικού, για τα πεπραγμένα του. Να αντιληφθεί, τελικά, ότι η παντοδυναμία της κομματοκρατίας και των αγορών συναρτάται άμεσα από τον δικό της αποκλεισμό από το πολιτικό σύστημα. Σε τελική ανάλυση, η κοινωνία ως ο λόγος ύπαρξης και της πολιτικής τάξης και των αγορών.

Οι εκλογές, παρόλον ότι γίνονται με σημαδεμένα χαρτιά και με προκλητικά αντισυνταγματικές μεθοδεύσεις, δίνουν τη μοναδική δυνατότητα στην κοινωνία των πολιτών να εξαφανίσει τους πολιτικούς πρωταίτιους της καταστροφής, να εξαναγκάσει την πολιτική τάξη, θέτοντάς την σε κατ'οίκον περιορισμό, να αλλάξει άρδην ή, εάν όπως όλα δείχνουν, επιλέξει την αντίσταση, να την οδηγήσει στην κατάρρευση, προκειμένου, πριν να είναι αργά, να έρθουν στο προσκήνιο δυνάμεις που θα οδηγήσουν στην υπέρβαση του δυναστικού καθεστώτος.

Είναι προφανές πια ότι η πολιτική τάξη αποτελεί την μείζονα απειλή. Η παραμονή μας στην Ευρωπαϊκή 'Ενωση και στο ευρώ, η αποτροπή της περαιτέρω εξαθλίωσης και της ταπείνωσης της κοινωνίας, η ίδια η ύπαρξη της χώρας, διέρχονται αποκλειστικά από την υπέρβαση του συστήματος που θεσμοθετεί την κομματοκρατία και το δυναστικό κράτος.

Η χώρα έχει επείγουσα ανάγκη από ένα μνημόνιο εναντίον του κράτους και όχι εναντίον της κοινωνίας. Διότι εάν αυτό δεν συμβεί, ακόμη και αν η ελληνική κοινωνία προσφέρει δωρεάν την εργασία της ή τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, ουδείς θα αποδεχθεί να επενδύσει στο μέτρο που θα γνωρίζει ότι τον αναμένουν τα πιράνχας της γραφειοκρατικής ιδιοποίησης, της διαπλοκής και της διαφθοράς να τον κατασπαράξουν. Εκτός και αν η Ελλάδα μεταβληθεί σε "μη χώρα", σε ομοίωμα κράτους, χρήσιμο ως προνομιακή χωματερή της διεθνούς των αγορών, για τις ενδο-ευρωπαϊκές ηγεμονικές διεργασίες και ως "χώρος" πρόσφορος στα διεθνή παίγνια.

Η ελληνική κοινωνία οφείλει να γνωρίζει ότι, στο πλαίσιο αυτό, θα έχει να επιλέξει ανάμεσα σε μια νέα προσφυγιά και στην οριστική της εξαθλίωση και υποτέλεια.

 

Αθήνα, 27/4/2012

Οι υπογράφοντες
Σταύρος Ξαρχάκος, Γιώργος Κοντογιώργης,
Συνθέτης                  Καθηγητής